Zaterdag 30 mei gaat de wekker al vroeg, en niet veel later zitten we (Karen, haar moeder, zusje en ik) in de auto naar Zuid-Limburg. Pas op het allerlaatste moment iets dat op een file lijkt, en redelijk op tijd in Landgraaf. Camping A is inmiddels vol, maar op camping B is na even zoeken nog wel een plek te vinden. Het polsbandje strak, bonnen in een tasje om m'n nek, roze hoedje stevig op mijn hoofd, de zon fel in een strakblauwe lucht... de 40ste Pinkpop kan beginnen.
Een samenvatting.

Zaterdag
De grootste naam ooit op Pinkpop, aldus Jan Smeets. Op de eerste dag van deze jubileumeditie staat niemand minder dan The Boss op het affiche met zijn voltallige E Sreet Band. Het voordeel is dat er een hoop oude, wat kleinere, mensen vooraan te vinden zijn, rustig wachtend op hun grote idool. Het nadeel is dat er een hoop oude, wat saaie, mensen vooraan te vinden zijn, alleen wachtend op hun grote idool. Chris Cornell is er dit jaar dan toch, nadat hij vorig jaar te druk bezig was met zijn nieuwe album. Live klinken zelfs de nummers van dit nieuwe album, dat toch stiekem wat tegenviel, erg lekker. Gelukkig speelt hij ook klassiekers uit de tijd dat hij nog leadzanger was van Soundgarden en Audioslave, en Hunger Strike van zijn éénmalige samenwerking met de leden van Pearl Jam. In een uur tijd weet hij een toffe setlist van 13 nummers af te werken. Het festival kan niet mooier beginnen.
Dan The Killers, een band die ik al eens live... had moeten zien. In maart werd hun optreden helaas afgelast, en omdat het nieuwe concert de dag voor Pinkpop op de agenda stond, besloot ik de tickets te verkopen. Gelukkig krijg ik hier geen spijt van, want hun optreden op Pinkpop is geweldig. Tijdens het laatste nummer kan ik alleen nog maar playbacken, zo schor ben ik van het springen en meezingen. Nog nahijgend ploffen we neer bij Elbow. Ondertussen zijn we begonnen aan een onderzoek naar het lekkerste eten op Pinkpop. Door het uitdelen van gratis water blijven er meer bonnen over voor eten, dus je moet wat. Bruce Springsteen bekijken we van grote afstand, en ach... het is wel Bruce Springsteen die je daar ziet. Gelukkig speelt hij I'm On Fire, maar 3 uur Bruce is iets teveel van het goede.
Op de camping blijkt iemand vlak bij ons een tuba mee te hebben genomen naar Pinkpop. Kennelijk moet hij na het weekend een liedje uit zijn hoofd kunnen spelen, want hij oefent de hele nacht op hetzelfde deuntje. Jammer dat de tuba niet van tevoren is gestemd. Ach, het is weer eens wat anders dan de hele nacht naar South Park imitaties te moeten luisteren.

Zondag
De zondag heeft pas laat interessante namen, en daarom gaan we de Kalm-Aan-Laan maar eens verkennen. Zo is er een lief klein bioscoopje waarin oude Pinkpopfragmenten worden getoond. Terwijl Volbeat het hoofdpodium afbreekt, genieten we voor de 100ste keer van Eddie Vedders stagedive. Ook fragmenten van The Smashing Pumpkins, Melissa Etheridge, R.E.M., Skunk Anansie en Rage Against the Machine komen voorbij.
Aan het begin van de avond staat Madness geprogrammeerd, waar een hoop zwart-witgeblokte stropdassen, hoedjes en zonnebrillen op afkomen. Na één nummer weet ik genoeg. Deze mannen hadden al een tijdje moeten stoppen. We gaan de tent in voor White Lies, en jaaaaaaaaa! Wat een goede band zeg. Helaas is het bijzonder benauwd in de tent, en na 7 nummers houden we het voor gezien, maar dat ligt zeker niet aan de jonge Britten.
Tijd om even bij te tanken bij de gratis waterkraam (nee de waterkraam was niet gratis, jij bijdehand figuur), en op naar Krezip. Helaas, Krezip hoort gewoon niet op deze Pinkpop te staan. Ze doen hun best, maar het past niet. Het voorste vak staat redelijk vol, en we vrezen dat we niet veel verder vooraan komen bij Placebo. Maar, wonder boven wonder, na Krezip loopt zowat het hele vak leeg! Het Placebo-effect zorgt ervoor dat we alleen twee diehard Placebo-meisjes voor ons hebben staan. Het nieuwe album heb ik sinds afgelopen donderdag kunnen luisteren op de site, en ze beginnen zoals verwacht met wat nieuwe nummers. De stijl van Placebo is niet veranderd. Zanger Brian oogt nog steeds androgyn, nu met lang haar. De nieuwe drummer had goed bij de vroege Chili Peppers gepast, en maakt zijn festivaldebuut compleet door na afloop een rondje door het publiek te rennen. Het hele optreden is een groot hoogtepunt, met als geweldige toegift Infra-Red en Taste In Men. Met kapotte voeten en kuiten blijven we nog even zitten op het Pinkpopgras, waar sommigen inmiddels een vuurtje hebben aangestoken. Voldaan keren we terug op de camping. We liggen nog geen 10 seconden in de tent of er klinkt een tuba... dit wordt een korte nacht.

Maandag
Alweer de laatste dag. En ook de heetste. Gecombineerd met de vermoeidheid is het af en toe zwaar om te staan. Het feest begint al vroeg met The Gaslight Anthem. Shinedown is speciaal overgevlogen naar Landgraaf vanuit Amerika, en veel rust zullen de bandleden in het vliegtuig niet gekregen hebben. De zanger lult werkelijk aan één stuk door. In een uur komen maar 8 nummers langs. Het optreden is wel energiek, en het publiek doet mee met alle spelletjes, maar een paar nummers meer had ook gekund.
Novastar is een stuk leuker dan Milow een dag eerder, en krijgt het publiek goed mee met zijn zoete rock. Alleen de piano weigert af en toe, maar dat heeft misschien ermee te maken dat zanger Joost er op heeft staan te springen. Na Novastar vervolgen we onze zoektocht naar het lekkerste eten. Zelf stem ik voor de simpele wafels die helemaal linksachterin (naast de ingang van het linkervoorvak) te koop zijn. Bij Franz Ferdinand gaan we maar weer eens kijken, en het is wel leuk, maar niet geweldig. Ze beginnen de show vol met hits, waarna er weinig overblijft.
Dan Anouk, die juist relatief onbekende nummers speelt, en zelfs afsluit met een nog uit te brengen single. Zelf vind ik het jammer dat R U Kiddin' Me en Michel niet langskomen, maar het optreden zelf is prima. Het is gelukkig ook wat minder heet geworden, dankzij een flinke stortbui vlak voordat Anouk het podium opkomt. Ook nu komen we bijna vooraan te staan, als het tijd is voor het laatste optreden van Pinkpop 2009: Snow Patrol. Ze genieten zelf net zo erg als het publiek, en zanger Gary komt erg sympathiek over. De toegift begint met een Pink Floyd-achtig nummer van bijna een kwartier, waarna You're All I Have het zeer goed gekozen laatste nummer van Pinkpop 2009 is. Jan Smeets wordt hiena nog gefeliciteerd door het hele publiek, waarna vuurwerk en confetti het jubileumfeest compleet maken. Een zeer geslaagde editie van Pinkpop! Vannacht geen tuba's, maar eindelijk eens wat uurtjes fatsoenlijke slaap.

Hoogte- en dieptepunten
+ Gratis water
+ Supervette optredens
+ Vooraan staan bij Placebo en Snow Patrol
+ Giel Beelen die zijn kleren aanhield
+ Eddie's stagedive die tot mooiste Pinkpopmoment ooit werd gekozen
+ Minibioscoop met Pinkpopfragmenten
+ Kristians vader die ons al zijn overgehouden bonnen gaf
+ Nog bruin geworden ook
- Tuba's
- De hitte en drukte op maandagmiddag
- Mannen in strakke groene broekjes
- Tuba's