Het is 22:28, bijna half elf 's avonds, als Bono nog even het publiek opzweept door "Amsterdam, you know your name, so punch it in" toe te voegen aan het outtro van Unknown Caller. Ik heb de afgelopen weken de setlists gevolgd, en ik weet dat hierna mijn favoriete U2-nummer zal komen. De schermen beginnen opeens te bewegen, en het intro van The Unforgettable Fire wordt ingezet. Het is niet eens het hoogtepunt van de show, die dan al tien nummers onderweg is.

Het voorprogramma is Snow Patrol, een band die ik anderhalve maand eerder nog van zeer dichtbij Pinkpop heb zien afsluiten. Zittend op de Noord-tribune vallen ze misschien wat tegen, maar iedereen komt voor U2 en niets anders. Om 21:30 gaan de lichten uit, en klinkt Space Oddity door de speakers. Iedereen gaat staan, en U2 betreedt het futuristisch ogende podium. Larry gaat zitten, begint te drummen, en The Edge en Adam vallen in: Breathe is ook in Amsterdam het openingsnummer. Nog drie nummers van het nieuwe album volgen, waarbij het even wennen is. U2 moet zelf even wennen aan de galmbak van de Amsterdam Arena, mijn buurman vraagt zich af of ik echt įlles mee ga brullen. Beautiful Day volgt en hij heeft al snel het antwoord. Het geluid is gelukkig ook opeens een stuk beter. Stiekem hopend op Electrical Storm ben ik al even stiekem wat teleurgesteld met de keuze voor In a Little While, waar Bono wel heel veel tekst achterwege laat om te geloven dat het bewust is.

De show is onderdeel van de 360° tour, maar Bono blijft eigenlijk vooral aan de voorkant van het podium, wat wel jammer is als je er zelf achter zit. Adam en The Edge lopen wel af en toe wat rond, en Larry komt voor nieuwe single I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight zelfs uit zijn stoel, om rondlopend verder te trommelen. De show gaat na The Unforgettable Fire knallend verder met onder meer een erg sterke versie van Vertigo. Sunday Bloody Sunday en One worden wat plichtmatig gespeeld, maar gelukkig spelen Bono&Co ook braaf Walk On en Pride (In the Name of Love). Het podium wordt even kort verlaten, waarna de toegift hetzelfde is als bij elke eerdere show deze tour. Helemaal hetzelfde? Neenee! Voor de eerste keer wordt een korte snippet van 40 aan Moment of Surrender toevoegd. Als de Ieren het podium verlaten, schreeuwt het hele publiek nog "how long, to sing this song?". Een geslaagd optreden, dat boven mijn eigen verwachtingen uitsteeg. De volgende keer graag de grijsgedraaide hits schrappen van de setlist.

Het is al twaalf uur geweest als iedereen de Arena heeft verlaten. Op het parkeerterrein wordt bevestigd dat het een drukbezocht optreden was. Het kost ons meer dan een uur om van het parkeerterrein af te komen, en moe komen we na drie uur thuis aan.