Ik ben de tel inmiddels kwijt. Het moet bijna het 150e optreden zijn van de Viva la Vida tour. Elke avond vrijwel dezelfde setlist, hetzelfde podium, hetzelfde trucje. Maar op 10 september in het Goffertpark slaagt Coldplay glansrijk. Natuurlijk is het allemaal gespeeld, maar wel heel goed.

Er gaat een hoop mis vandaag. Een bewaker met een negatief iq vindt dat we gerend hebben naar de poortjes, en besluit ons naar buiten te gooien. Gezellig. Een half uur later is hij nergens meer te bekennen en proberen we het opnieuw. We zitten precies op dezelfde plek, problem solved. Als de poorten opengaan mag het wel: rennen. Het voorste vak is echter belachelijk groot: 4× zo groot als normaal bij een rock-concert. Gevolgd: pas na 18:00 worden er bandjes uitgedeeld voor mensen die er in en uit willen lopen. Miss Montreal is zelfs al begonnen. Erg braaf en saai overigens.

White Lies overtuigt wel, zoals ze dat al het hele jaar doen. De hype is terecht, maar ze moeten oppassen dat het er niet bij blijft. De concerten in Nederland voor oktober zijn al een tijd uitverkocht. Vandaag spelen ze ongeveer dezelfde setlist als op Pinkpop, in een iets gewijzigde volgorde.

Toch komt iedereen voor Coldplay. We wurmen ons nog wat asociaal naar voren. De opkomstmuziek is vrij lachwekkend, met U2, Jay-Z en Beethoven, maar ach, we komen voor Coldplay! En het is meteen raak, met na Violet Hill een rits 'oudere' hits. Ook de nieuwere nummers doen het goed. Een kort techno-intermezzo is niet echt nodig, maar wordt weer gevolgd door een prachtige versie van The Hardest Part, door Chris Martin solo op piano. Viva La Vida en Lost! zijn echte stadionkrakers, waarna ze midden in het publiek een aantal nummers akoestisch spelen. Het publiek zingt Happy Birthday voor Johnny Buckland, en een eerbetoon aan Michael Jackson volgt met Billie Jean. Terug op het hoofdpodium wordt de set afgesloten met het prachtige Politik, vlinders bij Lovers In Japan (waarschijnlijk om te verhullen wat een saai nummer het toch is) en het schitterende Death And All His Friends. De heren komen nog terug voor een korte toegift, maar na Life In Technicolor II is de show over.

Coldplay overtuigt vooral in de presentatie op het podium: Chris Martin springt, rent, danst en schreeuwt als een echte frontman. De hele show wordt aangevuld met een videowall over het hele podium, inclusief 2 grote schermen aan beide kanten ervan. De Goffert bewijst weer een schitterende locatie te zijn voor een massaconcert, en de enige vraag die deze avond ons laat is: wanneer weer?