Voor de derde keer naar White Lies, en dat na slechts één album. Het gevaar van 'nu weten we het wel' ligt op de loer, voorafgaand aan het concert in de Eindhovense Effenaar. Er is een groot verschil met de vorige shows: in tegenstelling tot bij de Coldplayconcerten en Pinkpop, is iedereen hier voor hun gekomen.

En dus hebben ze ook een voorprogramma, Darker My Love. De band roept bij mij een aantal vragen op. Waarom telt de band vijf mannen, als de zanger ook leadgitarist is, en de bassist achtergrondzang verzorgt? De ritmegitarist speelt gedurende de drie kwartier dat ze op het podium staan, niet veel meer dan 5 akkoorden. Dieptepunt is echter de volslagen ongeïnteresseerde houding van de toetsenist. Wellicht omdat hij in welgeteld één nummer ook echt iets te doen heeft. Drie kwartier is lang voor een voorprogramma in het algemeen, en te lang voor deze in het bijzonder.

De set wordt omgebouwd en White Lies betreden het podium. Er is weinig veranderd ten opzichte van de vorige keer dat ik ze zag. Harry draagt nog steeds schoenen met de naam van de band erop, en uiteraard is iedereen geheel in het zwart. Er wordt afgetrapt met hit Farewell to the Fairground, nog wat matjes ontvangen door het publiek. Het duurt even voor het publiek doorheeft hoe goed deze band is, maar dan gaat het ook voorzichtig los. De setlist is wat anders (beter!) opgebouwd dan de vorige keren dat ik ze zag, en er worden natuurlijk meer nummers gespeeld. Het hele debuutalbum komt zelfs voorbij, plus de twee bekendste b-sides. In de toegift wordt nog voor een verrassende cover van de Talking Heads gekozen. Het nummer wordt erg White Lies-achtig gezongen, maar is niet heel boeiend. Dat is afsluiter en megahit Death gelukkig wel, waarop vooraan het publiek nog een laatste keer helemaal uit zijn dak gaat.

White Lies is een erg strakke liveband, met hier en daar een praatje richting publiek. Het is nu wachten op het volgende album om te kijken of deze band qua formaat richting Editors en Interpol gaat. Van veel interactie met het publiek valt er bij genoemde bands doorgaans ook weinig te genieten, maar als er iets is om aan te merken op het optreden, dan zou Harry wat meer mogen lachen.