Dat de band nog altijd populair is, blijkt als het concert binnen enkele weken uitverkoopt. Er zijn dan ook vooral fans uit de glorietijd van Alice in Chains, toen ik nog jong was en de namen Kurt Cobain en Eddie Vedder nog nooit gehoord had. Alice in Chains weet gelukkig waarvoor de mensen zijn gekomen. Er is onlangs een nieuw album verschenen, maar daar is aan het begin van het concert niks van te merken. Begonnen wordt met achtereenvolgens Rain When I Die, Again, Them Bones en Dam That River. Van het nieuwe album is Check My Brain vervolgens nog lekker als vanouds, maar nummers als Your Decision, A Looking In View, Acid Bubble en Lesson Learned zijn een stuk minder sterk. Halverwege de main set worden de elektrische gitaren ingewisseld voor akoestische, waarna een paar hoogtepunten volgen. Heaven Beside You en No Excuses worden akoestisch gespeeld, waarbij de rauwe (en toch niet altijd even zuivere) stem van Jerry Cantrell indruk maakt op de zaal. Na een korte introductie van de band wordt Black Gives Way To Blue opgedragen aan Layne Staley himself: "and this one's for another member of Alice in Chains". Mooi, maar de projectie van een brandende kaars op de achtergrond is écht too much. Echt. De main set wordt afgesloten met Angry Chair en Man In The Box, en de mannen hebben kennelijk haast. Na hooguit een minuut van het podium te zijn geweest staan ze er al weer, voor een toegift van drie nummers. Ze sluiten af met de twee grootste hits die ze ooit hebben voortgebracht: Would? en Rooster. 

Alles bij elkaar is het een prima optreden van een band die (letterlijk) leek uitgestorven. Het akoestische intermezzo is een aanrader voor andere bands om een optreden boeiend te houden. Bij het gebaar naar Layne bekroop mij toch helaas vooral het gevoel dat dit een vast ritueel is geworden tijdens de laatste tour. Het publiek is vooral gekomen voor de oude nummers, kreeg die gelukkig ook (bijna) allemaal, en Willam Duvall is een prima zanger. Maar laat de volgende keer alsjeblieft die kaars weg.