Ahoy is volgeprogrammeerd in de maand november. Tussen namen als Anouk, Jonas Brothers en Backstreet Boys, mocht het Muse-trio (live aangevuld met een toetsenist) op 14 november in Rotterdams grootste hangar het podium betreden. En dat podium mocht er wezen. Al tijdens het voorprogramma (Biffy Clyro) zijn er drie torens zichtbaar op het podium, elk verscholen onder een langwerpig grijze doek. Biffy Clyro begint met een indrukwekkende jamsessie, maar wordt tegengewerkt door de geluidsafstelling. Een wat al te valse bas-toon maakt het publiek weliswaar wakker, maar de band kan op weinig steun rekenen. Afsluiter en semi-hitje Mountains wordt hier en daar wel meegezongen, maar als ze na zeven nummers het podium verlaten is het publiek nog even tam als voor het optreden. Kortom: het voorprogramma roept vooral veel ge'maar' op.

Als om negen uur de lichten uitgaan is dat wel anders. Verschillende stadia van uitzinnigheid en verbazing volgen elkaar snel op bij het zien van een spectaculaire opening. Als de doeken gevallen zijn, zien we op de torens geprojecteerd hoe mannetjes omhoog lopen over een denkbeeldige trap, waarna de bovenste omlaag valt en iedereen in zijn val meeneemt. De torens blijken dan elk een apart podium te zijn voor elk van de drie bandleden. Terwijl de lichtshow begint wordt begonnen met de meest recente hit, Uprising. Na twee nummers komen Matt, Chris en Dominic terug op aarde, en met New Born en Map of the Problematique worden twee van de beste nummers op het podium zelf gespeeld. Hoogtepunten in de main set zijn zonder meer Plug In Baby en Time Is Running Out. De band komt nog terug voor een (korte) toegift. Na Stockholme Syndrome speelt Chris op mondharmonica de soundtrack van Once Upon a Time in the West: Man With a Harmonica van Ennio Morricone. Het is het enige moment in de show dat duidelijk wordt dat Muse ook best in een kleine club zou kunnen spelen, zonder toeters en bellen. Maar direct volgt een slot waarvoor maar één woord bestaat: episch. De stembanden van het publiek kraken als iedereen mee probeert te zingen met het onvoorstelbaar hoge intro van Knights of Cydonia. Het "aaaaa haaaaa haaaaaa", het fantastische gitaar-bas-werk van Matt en Chris, het prachtige cowboy-couplet, alles is episch aan dit nummer. Na het openingsnummer met "we will be victorious", tot aan het einde met "no one's gonna take me alive", heeft Muse bewezen dat het de grootste showband van dit moment is. En dan met de nadruk op show. Want er zijn natuurlijk minpunten: zo speelt Muse maar betrekkelijk kort (anderhalf uur), elke avond vrijwel dezelfde setlist, en is er vrijwel geen interactie met het publiek. Als er dan toch iets gezegd wordt, mag dat wel genoteerd worden door de Pinkpop-gangers: "see you next summer" is de laatste opmerking van Matt, voor Muse van het podium gaat.

Een concert is altijd een beleving, maar een concert in Rotterdam is nooit voorbij na de laatste noot op het podium. Het concert is om half 11 afgelopen, en omdat ik nog naar Nijmegen terug moet is het belangrijk zo snel mogelijk een metro te pakken. Op het metrostation vraagt een vrouw achter me zich af waarom "ze" slechts de helft van de poortjes hebben openstaan. Hopelijk is ze inmiddels zelf ook op het antwoord gekomen. Om kwart voor 11 zit ik in de metro naar Rotterdam CS, waar ik redelijk snel een aansluiting heb naar Utrecht CS. Daar moet ik wel drie kwartier wachten, maar kom ik ook een oude bekende tegen van jeugdschaken. Met een vriend van hem reis ik vervolgens terug naar Nijmegen, maar deze trein heeft al helemaal geen haast. Eerst staan we om een onverstaanbare reden 20 minuten stil in Utrecht zelf, en daarna gaat het in een slakkengang verder richting Nijmegen. De mensen naast ons krijgen we niet eens wakker als we ze willen waarschuwen dat we in Arnhem zijn, maar als we 10 minuten later opeens "Station Arnhem" horen is dat maar goed ook. Kennelijk moest 90% van de trein er uit in Ede/Wageningen. Zo ook een viertal jongens dat zich afvraagt wat er zou gebeuren als de trein zou ontploffen. Na 5 minuten komt één met de allesomvattende conclusie "hm dan gaan we allemaal dood." Ze hebben kennelijk niet goed geluisterd naar de teksten van Muse. Om 3 uur ben ik eindelijk thuis, bijna 12 uur nadat ik in Rotterdam aankwam.