Het begon ooit met cassettebandjes van U2 en R.E.M. in de auto, op weg naar Portugal of Eindhoven. Later werden het cd's, terwijl ik rond mijn negende een obsessie voor Michael Jackson kreeg. Mijn smaak 'verbreedde' zich de jaren erna richting Marco Borsato en Doe Maar, en ook U2 bleef ik met plezier meezingen. Echte interesse voor muziek had ik niet, ook niet aan het begin van deze eeuw. Ik herinner me hoe ik mijn eerste verzamel cd maakte, zo'n 8 jaar geleden. Het waren vooral hits, van Linkin Park met In The End tot Overcome van Live. Rond 2003 ontdekte ik Coldplay, en meteen was dit mijn favoriete band. Mijn eerste concert was dan ook niet verrassend er één van de vier Britten, op 7 juli 2005 in Arnhem. Dat was ook het moment dat ik zelf meer ging ontdekken. En toen gebeurde er iets... in diezelfde zomer van 2005.

In de tuin van mijn ouders zaten mijn oudste broer Jimi, zijn toenmalige vriendin Bettina, mijn andere broer Bram en ik. Mijn vader gaf een barbecue voor collega's, iets wat hij daarvoor nog nooit had gedaan, en tot op heden ook niet heeft herhaald. Mij was gevraagd wat muziek aan te zetten, en hiervoor had ik één of andere top-1000 opgedoken en in de cd-speler gestopt. Daarnaast had ik ook zeven a4-tjes geprint met daarop de hele lijst. Een turning point, mag ik dat zo zeggen, ja dat mag ik zo zeggen, een turning point in mijn leven.

Het moet na het eten zijn geweest, terwijl alle collega's met elkaar aan het napraten waren. Ik kwam met het idee om een spelletje te doen met de top-1000. Nadat we in eerste instantie "gok-de-positie-van-een-nummer" speelden, waarin we allemaal niet bijster uitblonken, gingen we over op "noem-de-artiest-bij-de-titel". Na een aantal nummers, de zon ging al onder, zei Jimi opeens "Alive". Ik keek Bram aan. Bram keek terug. Bettina keek naar Jimi. Mogelijk wist Bram het antwoord, mogelijk ook niet. Wat volgde was een levensbepalende vraag van mijn kant: "hoe gaat die dan?"

Hoe Jimi het zong kan ik me niet herinneren, maar het zal ongetwijfeld iets van "I-i-i-i woohooo I'm still alive" zijn geweest. Diezelfde avond nog besloot ik om dit nummer maar eens te downloaden. Toch was het begin 2006 nog vooral Coldplay dat uit mijn kleine computerboxen klonk.

Ik heb al jaren dezelfde kapper. Ja, echt waar. De vriendin van een vriend (Tommie) van Bram is kapster, en ze komt altijd bij mijn ouders thuis het hele gezin knippen. Maar heel soms kon ze niet naar ons toe komen, en moesten wij naar Druten toe. Op één zo'n dag had ze mij net geknipt, en zat ik met mijn frisse koppie op de bank te wachten tot ze klaar was met mijn moeder. Tommie had net een hele nieuwe stereo-installatie in elkaar gezet. Of hij dit nu wilde delen met ons, of wraak wilde nemen op zijn Servische buurman die vaak 's nachts naar folklore uit de Balkan luisterde, feit is dat hij een cd'tje pakte en de volumeknop opendraaide. Door de nieuwe speakers klonk het album Yield van Pearl Jam, en dit keer besloot ik om maar eens een heel album te downloaden. Het werd (vreemd genoeg) het optreden van PJ tijdens MTV Unplugged, ruim tien jaar eerder.
Het was 10 mei 2006, 11:34 in de ochtend, en ik vond Black maar saai en langdradig.